Het omvat sociale gewoonten, voorstellingen, rituelen, tradities, uitdrukkingen, bijzondere kennis of vaardigheden die gemeenschappen en groepen (en soms zelfs individuen) erkennen als een vorm van cultureel erfgoed. De UNESCO Conventie inzake Bescherming van het Immaterieel Cultureel Erfgoed is een internationaal cultureel verdrag dat in 2012 door Nederland is ondertekend. Unesco zet zich in voor de bescherming van cultureel erfgoed in al zijn vormen: onroerend erfgoed, immaterieel erfgoed en documentair erfgoed. Een bijzonder kenmerk is dat het wordt overgedragen van generatie op generatie en belangrijk is voor een gemeenschappelijke identiteit. Het materieel werelderfgoed bestaat sinds de 43e sessie van de Commissie (2019) uit 1121 werelderfgoederen verspreid over 167 landen. Het Cultuurgoederenverdrag van Den Haag, dat aan de basis ligt van UNESCO en de taken omtrent cultureel erfgoed, beschrijft de verantwoordelijkheden van UNESCO en de verdragsstaten ten aanzien van culturele objecten. Immaterieel erfgoed is ‘levend erfgoed’.